Posiadanie bliskiego krewnego z zaburzeniami odżywiania                     - Wiele badań rodzin wykazało, że posiadanie krewnego 1 stopnia, więc rodzica lub rodzeństwa, chorującego na zaburzenia odżywiania, zwiększa ryzyko ich rozwoju u danej jednostki. ​

Posiadanie bliskiego krewnego z innymi chorobami na tle psychicznym - Podobnie jak wyżej, występowanie w rodzinie problemów takich jak depresja, zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości czy uzależnienia od substancji psychoaktywnych, mogą wpływać na rozwój zaburzeń odżywiania. Wynika to z tego, że wszystkie wymienione powyżej problemy, należą do czynników ryzyka rozwoju choroby. ​

Stosowane w przeszłości diety, odchudzanie się i inne metody na kontrolowanie masy ciała sprzyjają późniejszemu rozwojowi zaburzeń odżywiania (szczególnie kompulsywnemu objadaniu się).

Wśród osób chorujących na cukrzycę typu 1, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń odżywiania. Stosowana insulina, jest metodą kontroli swojej masy ciała. Chorzy wówczas zmniejszają, tudzież całkowicie pomijają dawki przyjmowanego leku - jest to bardzo niebezpieczne dla ich życia i zdrowia. Zaburzenie to określa się popularnie jako tzw. diabulimę.

Gdy ciało się rozwija i osiąga dojrzałość płciową, następują gwałtowane zmiany w jego wyglądzie (szybki przyrost jego masy, zmiany w proporcjach sylwetki), czego część młodych ludzi nie potrafi zaakceptować. Tyczy się to szczególnie kobiet - nastolatki czują się niekomfortowo z pojawieniem się większego biustu czy poszerzeniem bioder. Dochodzi do tego jeszcze presja społeczeństwa (rówieśnicy i media), na którą w tym wieku jest się szczególnie podatnym. W efekcie, nastolatkowie często chcą za wszelką cenę schudnąć, uciekając się nawet do metod takich jak głodówki, wywoływanie wymiotów, wyczerpujące ćwiczenia fizyczne czy stosowanie leków przeczyszczających. W tym momencie są szczególną grupą ryzyka rozwoju zaburzeń odżywiania.

Są to zaburzenia mechanizmu kontroli łaknienia. Jeśli nie odczuwamy głodu i w efekcie nie jemy, możemy szybko wpaść w niedowagę i odwrotnie - odczuwając nadmierny apetyt i zjadając nadmierną ilość pożywienia, w której przyjmujemy za dużo kalorii, tyjemy. W połączeniu z czynnikami psychologicznymi czy społecznymi, łatwo tu o rozwój zaburzeń odżywiania.

Wrodzone uszkodzenia ośrodków regulujących poczucie głodu i funkcje reprodukcyjne w podwzgórzu.

Wynik zaburzenia procesu dojrzewania przysadki mózgowej.

Wrodzona czynnościowa wrażliwość podwzgórza, ujawniająca się w momentach stresujących.