Pomoc specjalistyczna

Psychoterapia obejmuje regularne spotkania z psychologiem, które mają pomóc nam "wyleczyć głowę". Specjalista przepracowuje z nami nasz problem, pomagając między innymi w poprawie nastroju, relacji z innymi i samym sobą, zamienieniu naszych niezdrowych nawyków żywieniowych na te zdrowe, unormowaniu naszych wzorców żywieniowych i osiągnięciu zdrowej wagi oraz odkryciu zdrowych sposobów na radzenie sobie z emocjami. Wyróżniamy kilka rodzajów terapii, z czego najczęściej stosowane przy zaburzeniach odżywiania są:

• terapia poznawczo-behawioralna

skupiająca się na naszych zachowaniach, myślach i uczuciach związanych z zaburzeniami odżywiania. Uczy rozpoznawania negatywnych emocji i przekonań, a następnie stawianiu im czoła, by móc zmienić swoje nawyki i zachowania związane z jedzeniem; 

• terapia rodzinna (stosowana)

podczas której członkowie rodziny uczą się, w jaki sposób pomóc osobie chorej w przywróceniu zdrowych nawyków żywieniowych i osiągnięciu zdrowej wagi. Taką terapię stosuje się głównie gdy z problemem zmaga się dziecko lub młodzież;

• terapia interpersonalna

koncentruje się na związku między tym, kiedy i jak zaczęły się objawy chorego, a także problemach występujących w relacjach z innymi;

• terapia psychodynamiczna

która skupia się na odkrywaniu tego co "siedzi komuś w głowie", a czego osoba nie jest normalnie świadoma.

​

Rola dietetyka w zaburzeniach odżywiania jest bardzo istotna. Jej zadaniem jest poprawienie stanu odżywiania chorego i przywrócenie zdrowej, prawidłowej masy ciała. Dietoterapia w leczeniu zaburzeń odżywiania polega jednak też na odpowiedniej edukacji żywieniowej, której celem jest ukształtowanie prawidłowych, zdrowych postaw w odżywianiu. W ramach leczenia, dietetyk zajmuje się:

• przeprowadzeniem oceny stanu odżywienia,

• ułożeniem, a następnie cyklicznym modyfikowaniem planu żywienia,

• poprawianiem błędnych przekonań odnośnie jedzenia,

• ukształtowaniem prawidłowych, zdrowych nawyków odżywiania,

• przekazywaniem informacji o poprawnym żywieniu,

• (jeśli pacjent jest nieletni) edukowaniem rodziców, wskazując korzyści wynikające z prawidłowego żywienia oraz poprawy stanu odżywienia chorego.

W diecie, ważne są regularnie przyjmowane, zbilansowane i różnorodne posiłki, które dostarczą organizmowi odpowiednią ilość kalorii (spełniającą zapotrzebowanie energetyczne chorego), a także makroskładników, witamin, kwasów tłuszczowych, białka i błonnika. 

Istotne jest, by dietetyk który bierze udział w leczeniu osób z zaburzeniami, miał w tym kierunku odpowiednie kwalifikacje - poza wiedzą dietetyczną, znał problem ze strony psychologicznej i medycznej.​

Farmakoterapia jest szczególnie wskazana, jeśli zaburzeniom odżywiania towarzyszą problemy współistniejące pod postacią innych zaburzeń psychicznych (jeśli chcesz wiedzieć więcej o problemach współistniejących, kliknij TUTAJ). Warto tu wspomnieć, że nie są to lekarstwa typowo na zaburzenia odżywiania - bardziej wpływają właśnie na często występujące lęki czy depresje. Leki przepisywane są przez lekarza psychiatrę. Osoba chora jest wówczas pod stałą opieką specjalisty i wymaga jego regularnej kontroli - lekarz musi widzieć czy i w jaki sposób działają one na pacjenta. Do najczęściej przyjmowanych, należą antydepresanty - poprawiają nastrój chorego, pomagają mu radzić sobie z emocjami oraz zmniejszając intensywność ewentualnie odczuwanych stanów depresyjnych lub/i wszelakich zaburzeń lękowych. Leki te szczególnie pomocne są przy bulimii i kompulsywnym objadaniu się.

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

Leczenie szpitalne jest potrzebne dużo rzadziej, niż wszystkie wcześniej wymienione elementy. Większość osób zmagających się z zaburzeniami odżywiania jest w stanie przebywać podczas leczenia w domu - ma jedynie omówione spotkania czy konsultacje na których musi się stawić i nic więcej. Czasem jednak, w przypadku naprawdę zaawansowanego stadium choroby i poważnych komplikacji zdrowotnych chorego, może być niezbędna właśnie hospitalizacja. Zlecana jest między innymi gdy:

• pacjent jest bardzo chory, organizm jest już skrajnie wyniszczony i istnieje zagrożenie życia,

• pacjent jest nieletni, a lekarze uważają, że nie otrzymuje wystarczającego wsparcia w domu,

• pacjent ma wysoką niedowagę i jego masa ciała dalej się zmniejsza,

• lekarze mają obawy, że pacjent może zrobić sobie krzywdę lub jest ryzyko popełnienia samobójstwa.

W szpitalu, chory znajduje się pod stałą opieką specjalistyczną - lekarze zajmują się tym, by osiągnął zdrową, prawidłową masę ciała, jednocześnie zapewniając mu tam terapię. Kiedy zdrowie fizyczne i psychiczne pacjenta jest już w normie, może już zakończyć leczenie w szpitalu.

Uwaga! Bywają również przypadki, w których osoba z zaburzeniami odżywiania odmawia leczenia, nawet jeśli jej stan jest zagrażający życiu - wówczas trzeba uciec się do ostatecznej formy pomocy jaką jest żywienie dożylne. ​

​

​